Kalem ile Yoldaşlık Hikayesi

Mehmet Özcan · Konu: Kalem ile Yoldaşlık Hikayesi Paz Ağus. 31, 2008 6:45 pm

Kalem ile Yoldaşlık Hikayesi

( farklı bir pencereden ben... )

Ne denli zordur insanın kendini anlatması. O kadar çok şeyi kolaylıkla anlatmışımdır ki. Fakat mevzu “ben” olunca iş değişiyor elbette. Bu yüzden becerebildiğim kadarıyla az, öz ve samimi bir üslupla “ben” i anlatacağım.

Seksenli yılların ortalarında, memleketim nice darbeleri ardında bırakmış kestirebildiği veya kestiremediği yeni ufuklara yelken açmış ilerlerken bir liman kenti olan Mersin’de doğmuşum. Mersinde doğmam okuyanları yanıltmasın, kendimi hiçbir zaman bir Mersinli olarak tanıtmadım ve öyle görmedim. Çünkü ailem Yozgatlıdır ve babamın mesleğinden ötürü Mersin’deydik.

Hangi okullarda okuduğumun kimseyi ilgilendirdiğini sanmam ama şu anda Çukurova Üniversite’sindeyim. Hayatım boyunca hep ilçelerde yaşadım küçük, sakin ve huzurlu ilçelerdi hepsi (Mersin’de dört yaşıma kadar kaldığımdan ötürü Mersini saymıyorum ki zaten o zamanlar şimdiler gibi büyük bir şehir değilmiş.) Adana benim için tüm Türkiye’yi görebildiğim ve yaşadığım en büyük şehir oldu. Gördüğüm tüm bu büyükleri olabildiğince yazılarıma yansıttığımı sanıyorum.

Ne zaman yazmaya başladım? Niye başladım? Gibi birçok soru hayatımın şu günlerinde de kesin cevap bulamadığım sorulardır. Hatırlayabildiğim kadarıyla ilk şiirimi ilkokul beşinci sınıftayken yazdım. Ama önceleri de bir şeyler karaladığımı çok iyi hatırlıyorum ama bir türlü hatıralarımı toparlayamıyorum. Neyse başlarda şiir yazmayı çok denedim birkaç tane çocukça şiirlerim oldu. Ortaokul yıllarım da ise daha çok düz yazıyla ilgilendim ve birçok öykü yazdım. Hepside macera ve hatta fantastik kurgu içerirdi ( O yıllarda okuduğum Yüzüklerin Efendisi serisinin – ilk başlarda pek bir şey anlamasam da - büyük etkisi olsa gerek.).

Şiirin zirve noktası benim için Lise yıllarıdır. Sebebi çok açık tabi “aşk”. Ama talihsizliğimdenimdir yoksa zor beğenmemden mi bilmem uzun süre aşkı yazamadım. Genelde hep ayrılık ve hasreti işledim. Hâlâda bu konuları işlerim ve biraz da kendimi. Ve artık aşk deyince gönlüme hep bir hüzün düşer, hissettiğim kesinlikle mutluluk değildir. Zaten bana şiir yazdıran güçte bu galiba. Ayrıca belirtmeliyim ki anlattıklarımdan hiç ilişki yaşamadığım anlamı çıkmasın. Fakat hiç delicesine âşık olduğum ve gözümü kör edecek bir ilişki de yaşayamadım. Evet, bunun ezikliğini yaşamıyor da değilim. Ama artık aşkın iyiliğine inanmıyorum. İnsan sevmeli, biraz aklını kullanarak sevmeli diyorum şimdilerde. Bir geleceği beraber kuramayacağı kişilere karşı gönlünü kontrol edebilmeli. Çünkü aşk gerçekten büyük bir deliliktir ve hiç yapamam sandığınız şeylerle uğraşırken bulursunuz kendinizi. Çok ödün verirsiniz… Mesela ben hep saklanmak zorunda kaldım. Bu yüzden rumuz olarak Hortlak’ı kullanıyorum. Aslında çok şey de kazanırsınız. Tabi farkına varabilirseniz. ( Hani “Beni öldürmeyen acı güçlendirir.” Hesabı. )

Mehmet